Mijn afstudeerproject

Ik moest me maar eens druk gaan maken over afstuderen. Ik had bijna al m'n vakken gehaald en de vakken die ik nog niet had, zou ik de volgende tentamenperiode wel halen. En tsja, ik moest dus maar eens gaan kijken hoe dat allemaal in z'n werk gaat.

Nu was afstuderen voor mij altijd een heel mysterieus proces. Er waren eigenlijk maar twee redenen waarom iemand plotseling verdwijnt. "Hey, is X gestopt met z'n studie?" "Nee joh, hij is bezig met afstuderen." "Oooh." En dan volgt er een respectvolle stilte.

Afstudeerders zag je heel zelden. Soms, op een borrel of bij de lunch. De rest van de dag brachten ze door op de verdiepingen in de hoogbouw waar de leraren ook zitten. En tsja, daar kom je als gewone student liever niet.

Je merkte het ook niet als ze klaar waren. Ja, je hoorde wel eens van een afstudeerpraatje, maar dat was altijd iemand die je niet kende. Afstudeerders hadden dus iets weg van mensen die voor 1492 om de wereld gingen varen: niemand ziet ze ooit terug.

Dat is best wel verontrustend. Zeker als je merkt dat je tijd eraan komt. Als je dan tegen je vrienden zegt dat je aan afstuderen denkt, dan schudden ze meewarig hun hoofd en lopen weg. De betere vrienden wensen je dan nog succes en zeggen dat het leuk was je gekend te hebben.

Maar helaas, het was onvermijdelijk en dus ging ik op zoek naar een project. En ik heb een project gevonden. Een project bijna 8 megameter van huis (7707,9203 km om precies te zijn, volgens een Latitude/Longitude Distance Calculator).

Om de wederopbouw na de tsunami in 2004 te ondersteunen, heeft Janastu het Tsunami Rehabilitation Knowledge Center opgericht. Eén van de doelstellingen van dit kenniscentrum is om als een verzamelplaats voor relevante informatie te dienen. Mensen van over de gehele wereld kunnen hun expertise via de site delen.

Omdat deze mensen van over de hele wereld komen, is het moeilijk om te beoordelen of een schrijver daadwerkelijk weet waar hij over praat. En in rampscenario's is er erg weinig tijd om informatie over iemand te verzamelen.

We proberen dit probleem op te lossen door de computer een netwerk van vertrouwensrelaties tussen mensen te laten vormen. Door de machine te vertellen over wie wie vertrouwt, kan deze snel bepalen of de lezer de schrijver direct of indirect vertrouwt. Uit de mate van vertrouwen kan dan een waarde aan de informatie gekoppeld worden.

Dit is natuurlijk een enorm gesimplificeerde omschrijving van het project, maar het is redelijk nauwkeurig. Op de site van mijn vakgroep staat een Engelstalig projectvoorstel, voor als je meer informatie over het project wil.